ყველაფერი ისე მარტივად ხდება ხოლმე: მარტივად ვფიქრობთ, მარტივად ვსაუბრობთ, მარტივად ვუსმენთ, მარტივად ვჭამთ. ხანდახან კი პირიქით – საწერად მომზადებულებს არათუ მთლიანად წაგვერთმევა ხოლმე საკუთარი აზრის გამოხატვის უნარი, არამედ აღარც გვახსოვს, რის თქმას ვაპირებდით. ხანდახან ისე მწარედ გადაგვცდება პურის ნამცეცი, რომ სანამ ზურგში მწარედ არ ჩაგვარტყამენ და არ გვეტყვიან ზევით აიხედე ჭერზე ნათლიაშენი კიდიაო, გაწითლებულები ვაგრძელებთ ხოლმე ხრჩობას. და თქვენ გჯერათ, რომ მხოლოდ იმიტომ გვირტყამენ, არიქა არ დაიხრჩოსო? არა, ეს უბრალოდ მიზეზია, სინამდვილეში კი წამებში ყველაფერი ახსენდებათ, რაც კი მათთვის რაიმე ცუდი გაგიკეთებიათ, ან უბრალოდ იმაზე მაღლა დამდგარხართ ვიდრე ისინი და ეს ჩარტყმა მთელი ძალით, ის რეაქციაა რომელიც გულში აქვთ ჩატკეპნილი და ადღლეზვასაც მხოლოდ დარტყმით ახერხებენ ხოლმე.
არადა ყველაფერი ისეთი მარტივია. წერა. რა მარტივია წერის პროცესი, მხოლოდ ის გმართებს, რომ გადაიტანო ეკრანზე მოუსვენარი მონოლოგი, თავიდან რომ არ გშორდება მთელი ორი თვე და ბოლოს სინდისის ქენჯნის გამო დააყენებ ხოლმე საშველს პოსტის გამოქვეყნებას.
რა მარტივია რაღაცის მოპარვა. ვერც მიხვდება ხალხი, როგორ მოხდა, სად, როდის და რატომ. რამდენი რამ არ ვიცით, არც მე და არც თქვენ, როგორც სჩანს. ესე, უბრალოდ, აიღებ რომელიმე წიგნის ერთ აბზაცს, მწერლის ნაწვალებს წამებში წყალში ჩაახრჩობ, გააჯერებ შენი უაზრო, ვითომ მაღალფარდოვანი სიტყვებით და მზად არის. მზად არის ტყუილით გავსებული პოსტი რომელშიც ვერავინ ვერ გაიგებს რა იგულისხმე ან საერთოდაც ვინ. პოსტის ბოლოს კი მარტივ შეკითხვას დასვამ: წაკითხული გაქვთ ჯორჯ ორუელის “1984″?
ამონარიდი ერიხ მარია რემარკის რომანიდან “ტრიუმფალური თაღი” 
შვებულებას ივლისიდან ვაპირებ ასერომ დრო ჯერ კიდევ მაქვს ბლოგზე წერისთვის.
